Het heetste nieuws

indrukwekkend optreden

Chantal Schipper 25 juni om 9:50 · Jaren lang heb je iets in je hoofd wat je graag zou willen. Maar je durft niet en verzint allerlei excuses waarom je het níet zou doen. Meerdere keren in al die jaren komt het ter sprake en je man blijft maar zeggen: dóe het nou gewoon! Maar je...

Lees verder...

gabberweek!!!!

Door rober | Aangemerkt in de categorie Algemeen | Gepost op 22-02-2017

Trefwoorden:

0

Vandaag waren we een van de gastheren van de gabberweek.

Vier groepen met kinderen kwamen naar onze kazerne om er een paar uur alles te horen, zien en voelen wat de brandweer doet.

Hieronder volgt een korte impressie……

IMG_1571 IMG_1578 IMG_1575 IMG_1564 IMG_1544 IMG_1540

indrukwekkend optreden

Door rober | Aangemerkt in de categorie Algemeen | Gepost op 28-06-2016

Trefwoorden:

0

Jaren lang heb je iets in je hoofd wat je graag zou willen. Maar je durft niet en verzint allerlei excuses waarom je het níet zou doen. Meerdere keren in al die jaren komt het ter sprake en je man blijft maar zeggen: dóe het nou gewoon! Maar je durft niet, bent bang voor wat je tegen zult komen, bang dat je het “toch niet kunt”. En zo gaan er jaren voorbij. En dan op een dag wordt je gebeld: “Zou je een keer op gesprek willen komen?” Er blijken toch een paar mensen op de hoogte te zijn van je diepe wens en je naam is genoemd binnen het korps. Met knikkende knieën ga je op gesprek. Je spreekt je angsten en twijfels uit, maar óók je verlangen. Het is een goed gesprek en je besluit je in het diepe te wagen. Nog steeds spreek je er met bijna niemand over, want ja, je moet ook nog geestelijk en lichamelijk gekeurd worden en je staat nou eenmaal niet bekend om je sportieve kwaliteiten. Maar…wonder boven wonder doorsta je de test en je begint aan de 2-jarige opleiding. Iedere donderdag opleiding en iedere dinsdag oefenen bij je eigen korps. Het is een verbond, maar je gezin staat 100% achter je en ziet het plezier waarmee je heen gaat. Je hebt een pieper aan je broekriem hangen die zeker in het begin aanvoelt als een soort tijdbom: wanneer gaat ie af en wat is er gebeurd? Je mag een paar keer uitrukken voor relatief kleine dingen en dan op een dag zie je je angst op een blauw scherm oplichten: “ongeval letsel” . Met trillende handen draai je de deur op slot en springt op je fiets. Onderweg naar de kazerne gaat er van alles door je heen: wat tref ik aan, wíe tref ik aan, kan ík het wel aan? Met loeiende sirenes en een bonkend hart ga je erop af, je collega’s zijn superlief en bezorgd: “Nú gaat het gebeuren, gaat het goed met je?” Dat geeft al ontzettend veel vertrouwen en saamhorigheid! Je komt ter plaatse en ziet een grote chaos op de weg: auto’s, slachtoffers, maar ook bergen hulpverleners. Op dat moment realiseer je je dat je dit soort dingen niet alleen doet , maar sámen. Je wordt meegenomen door je ploegchef die je laat kijken op afstand en je om de 5 seconden in de ogen kijkt om te zien of je het allemaal wel trekt. Naar mate je er langer bij bent, groeit je vertrouwen in jezelf en ga je stapje voor stapje dichter bij. Je mag wat spullen aanreiken waardoor je je ook nog een soort van nuttig voelt. Met een goed gevoel ga je terug naar de kazerne waar je een nabespreking houdt. Het hele incident wordt nog eens goed doorgenomen en aan jou wordt gevraagd hoe je het vond. Er wordt afgesproken dat je ploegchef je de dag erop nog even belt om te vragen hoe het met je gaat. Wonderlijk relaxed ga je naar huis waar je kinderen en je huishouden weer op je wachten. Terwijl je de wasmachine staat te vullen denk je nog wel even: goh, een half uur geleden stond ik nog in m’n brandweerpak te kijken naar een afschuwelijk ongeluk met slachtoffers…
En na een goeie nachtrust kijk je tevreden op jezelf terug en denk je bij jezelf: ik heb er lang over gedaan, maar ik heb een goede keuze gemaakt. Vol vertrouwen in m’n nieuwe “carrière” stap ik de toekomst in!